Bijzonder?

In gedachten zie ik haar nog lopen of eigenlijk huppelen want dat deed ze altijd, een blij mensenkind, een meisje dat veel praatte over van alles maar te jong was om te begrijpen dat ze met haar gekwebbel haar gevoel verstopte. Ze wist al gauw dat alle aandacht naar haar broertje ging. Ze wist ook haar plaats binnen het gezin. De enige die zo af en toe tijd voor haar vrij maakt was haar vader, op zondag ging hij dan met haar fietsen en soms gingen ze naar de paarden en mocht ze ze voeren, hij leerde haar hoe je dat moest doen, met een platte hand, als ze samen fietsten dan praten ze over alles, met tegenwind legde hij zijn hand in haar nek om haar te helpen met fietsen, ze kan nog steeds zijn hand voelen. 

 (foto Pinterest)

Voor mij zijn de dagen tussen kerst en oud en nieuw altijd van die mijmerdagen, zo noem ik ze altijd,
ik doe dat niet bewust maar het overkomt me elkaar jaar weer, ik denk dat ik het jaar bewust wil afsluiten zodat ik het nieuwe jaar kan verwelkomen met al zijn nieuwe momenten.

Het afgelopen jaar passeert met al zijn verschillende momenten, ik denk aan dat de mensen die ik ben kwijtgeraakt, letterlijk omdat ze zijn overleden maar vooral die ik in gevoel ben kwijtgeraakt. Daar zit een groot verschil in, meestal heb ik van de eerste afscheid van kunnen nemen maar die laatste groep die ben ik ineens kwijtgeraakt ergens onderweg, verloren zonder dat ik het in de gaten had. Ik ben altijd weer verbaasd over het moment waarop ik dat ineens besef. Op het moment dat ik het besef probeer ik me dan altijd weer te herinneren wat er is gebeurd. Ik ben in mijn leven wel meer mensen kwijtgeraakt, door ander werk, andere omgeving, ander leven maar nog nooit ben ik iemand kwijtgeraakt door ruzie. Want dat maak ik namelijk niet, dat kan ik niet. Maar die anderen die ik dan ineens kwijt ben door? Ik voel me dan schuldig want ik weet dat er dingen gebeuren, in je leven, op je werk, waardoor je even geen tijd meer hebt,  langzaam, heel langzaam versloft het gevoel van ik moet iets doen, vergaat de tijd bij mij en bij jou en dan is het te laat.Wat moet ik doen als ik niet weet waarom maar waarom kan ik je dat niet gewoon smsen of schrijven of gewoon zeggen IK MIS JE

Jaren en jaren duurt het voordat het huppelende meisje groot genoeg is om weer tevoorschijn te komen want als je huppelt dan val je soms en moet je weer opstaan om verder te gaan. Maar op een dag zie ik haar weer lopen, ze huppelt niet, ze is ouder geworden maar als ik in haar ogen kijk zie ik dat ze er nog steeds is, dat huppelende meisje. Ik vraag haar hoe het met haar is en zeg haar 'ik heb je gemist'.

Ik wens jullie allemaal een fijne jaarwisseling

Bedankt voor alle mooie reacties die ik heb gekregen, voor de mooie mensen die ik heb leren kennen maar vooral voor die speciale woorden die een paar van jullie mij soms hebben geschreven of laten weten, ik koester ze.

Het was weer een bijzonder blogjaar!

 Liefs

Tanja